ปรับปรุงล่าสุด

ดาวน์โหลดบทความฉบับ PDF

สาระสำคัญของบทความนี้

สารบัญ
  1. ฐานะของอนุสัญญาภาษีซ้อนในกฎหมายภายใน
  2. เกณฑ์ผู้อยู่ในประเทศไทยตามมาตรา ๔๑
  3. ภาระภาษีที่อนุสัญญาเข้ามาบรรเทา
  4. หนังสือรับรองสองฉบับ ร.อ.๒๑ และ ร.อ.๒๒
  5. เอกสารประกอบคำขอและสถานที่ยื่น
  6. ขอบเขตที่หนังสือรับรองถิ่นที่อยู่ไม่ได้ให้
  7. แนววินิจฉัยเรื่องแหล่งเงินได้ก่อนถึงชั้นอนุสัญญา
  8. คำพิพากษาศาลฎีกาที่เกี่ยวกับการยกเว้นตามอนุสัญญา
  9. คำถามที่พบบ่อย

ฐานะของอนุสัญญาภาษีซ้อนในกฎหมายภายใน

อนุสัญญาเพื่อการเว้นการเก็บภาษีซ้อน (double taxation agreement) ไม่ได้ยกเว้นภาษีไทยด้วยตัวเอง ผลในกฎหมายภายในเกิดจากมาตรา ๓ แห่งพระราชกฤษฎีกาออกตามความในประมวลรัษฎากร ว่าด้วยการยกเว้นรัษฎากร (ฉบับที่ ๑๘) พ.ศ. ๒๕๐๕ ซึ่งบัญญัติให้ยกเว้นภาษีอากรตามประมวลรัษฎากรแก่บุคคลตามสัญญาว่าด้วยการเว้นการเก็บภาษีซ้อนที่รัฐบาลไทยได้ทำไว้หรือจะได้ทำกับรัฐบาลต่างประเทศ๑

ในเชิงโครงสร้าง บทบัญญัติมาตราเดียวนี้ทำหน้าที่เป็นสะพานระหว่างกฎหมายระหว่างประเทศกับกฎหมายภาษีภายใน ถ้อยคำว่า “ที่รัฐบาลไทยได้ทำไว้หรือจะได้ทำ” ทำให้พระราชกฤษฎีกาฉบับนี้ครอบคลุมอนุสัญญาที่ทำขึ้นภายหลัง พ.ศ. ๒๕๐๕ ด้วย โดยไม่ต้องตราพระราชกฤษฎีกาใหม่ทุกครั้งที่มีอนุสัญญาฉบับใหม่

ข้อพิจารณาที่ตามมาคือ ขอบเขตของการยกเว้นถูกกำหนดโดยตัวอนุสัญญาแต่ละฉบับ ไม่ใช่โดยพระราชกฤษฎีกา ผู้ที่ประสงค์จะอาศัยประโยชน์จึงต้องอ้างบทของอนุสัญญาฉบับที่ใช้บังคับระหว่างประเทศไทยกับรัฐของตน ประกอบกับข้อเท็จจริงว่าตนเป็นบุคคลตามสัญญานั้น มิใช่อ้างพระราชกฤษฎีกาลอย ๆ

ถ้อยคำว่า “บุคคลตามสัญญา” เป็นจุดที่เชื่อมกลับมาสู่เรื่องหนังสือรับรองถิ่นที่อยู่ อนุสัญญาแต่ละฉบับจำกัดผู้ทรงสิทธิไว้ที่ผู้มีถิ่นที่อยู่ของรัฐผู้ทำสัญญา การจะแสดงว่าตนเป็นบุคคลตามสัญญาจึงต้องเริ่มที่การพิสูจน์สถานะถิ่นที่อยู่ก่อน และการพิสูจน์นั้นต้องทำตามกฎหมายภายในของรัฐที่อ้างว่าตนมีถิ่นที่อยู่ ไม่ใช่ตามความเข้าใจของคู่สัญญาทางธุรกิจ

ส่วนมาตรา ๔ แห่งพระราชกฤษฎีกาฉบับเดียวกันกำหนดให้รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลังรักษาการตามพระราชกฤษฎีกานี้ ซึ่งเป็นบทรักษาการตามแบบ มิได้ให้อำนาจกำหนดเงื่อนไขการใช้สิทธิเพิ่มเติมจากที่อนุสัญญากำหนดไว้๑

เกณฑ์ผู้อยู่ในประเทศไทยตามมาตรา ๔๑

มาตรา ๔๑ วรรคสาม แห่งประมวลรัษฎากร บัญญัติว่า ผู้ใดอยู่ในประเทศไทยชั่วระยะเวลาหนึ่งหรือหลายระยะรวมเวลาทั้งหมดถึงหนึ่งร้อยแปดสิบวันในปีภาษีปีใด ให้ถือว่าผู้นั้นเป็นผู้อยู่ในประเทศไทย เกณฑ์นี้นับตามปีภาษีและนับรวมหลายช่วงได้ จึงไม่ต้องอยู่ติดต่อกัน๒

ความสำคัญของสถานะนี้อยู่ที่วรรคสองของมาตราเดียวกัน ซึ่งกำหนดให้ผู้อยู่ในประเทศไทยที่มีเงินได้พึงประเมินเนื่องจากหน้าที่งานหรือกิจการที่ทำในต่างประเทศ หรือเนื่องจากทรัพย์สินที่อยู่ในต่างประเทศ ต้องเสียภาษีเงินได้เมื่อนำเงินได้พึงประเมินนั้นเข้ามาในประเทศไทย ส่วนวรรคหนึ่งผูกภาระภาษีไว้กับเงินได้จากแหล่งในประเทศไทยโดยไม่คำนึงถึงสถานะผู้อยู่๒ การใช้หลักนี้กับเงินได้จากต่างประเทศที่นำเข้ามาในประเทศไทยตามคำสั่งกรมสรรพากรที่ ป.๑๖๑/๒๕๖๖ และ ป.๑๖๒/๒๕๖๖ อธิบายไว้ใน บทความเรื่องเงินได้จากต่างประเทศที่นำเข้ามาในประเทศไทย

ในทางปฏิบัติ เกณฑ์หนึ่งร้อยแปดสิบวันนี้เป็นข้อเท็จจริงหลักที่กรมสรรพากรตรวจก่อนออกหนังสือรับรองการมีถิ่นที่อยู่ จึงเป็นเหตุผลที่คำขอของบุคคลธรรมดาต้องแนบตารางแสดงรายละเอียดการเข้าออกประเทศไทยและสำเนาหนังสือเดินทางทุกหน้าที่มีตราประทับเข้าออก

ภาระภาษีที่อนุสัญญาเข้ามาบรรเทา

มาตรา ๗๐ แห่งประมวลรัษฎากร กำหนดให้บริษัทหรือห้างหุ้นส่วนนิติบุคคลที่ตั้งขึ้นตามกฎหมายของต่างประเทศและมิได้ประกอบกิจการในประเทศไทย ซึ่งได้รับเงินได้พึงประเมินตามมาตรา ๔๐ (๒)(๓)(๔)(๕) หรือ (๖) ที่จ่ายจากหรือในประเทศไทย ต้องเสียภาษี โดยผู้จ่ายเงินได้มีหน้าที่หักภาษีและนำส่งภายในเจ็ดวันนับแต่วันสิ้นเดือนที่จ่าย๓

ภาระนี้เกิดที่ตัวผู้จ่ายในประเทศไทย ไม่ได้เกิดที่ผู้รับในต่างประเทศ ผู้จ่ายจึงเป็นผู้ที่ต้องตัดสินใจ ณ วันจ่ายเงินว่าจะหักในอัตราตามประมวลรัษฎากรหรืออัตราที่อนุสัญญากำหนดไว้ต่ำกว่า และเป็นผู้ที่ต้องเก็บหลักฐานไว้แสดงต่อเจ้าพนักงานประเมินในภายหลัง การพิจารณาข้อบทของอนุสัญญาก่อนหักภาษีในอัตราที่ลดลงหรือยกเว้น อธิบายไว้ที่ หน้าอนุสัญญาภาษีซ้อน (DTA)

อัตราสูงสุดที่อนุสัญญาฉบับที่ไทยทำกับสหรัฐอเมริกากำหนดไว้สำหรับเงินปันผล ดอกเบี้ย และค่าสิทธิ พร้อมตัวบทข้อ ๑๐ ถึงข้อ ๑๒ อธิบายไว้ในบทความ อนุสัญญาภาษีซ้อนไทย–สหรัฐอเมริกา ส่วนการใช้หนังสือรับรองถิ่นที่อยู่กับเงินที่ได้รับจากญี่ปุ่นและอัตราตามข้อ 10 ถึงข้อ 12 ของอนุสัญญาฉบับลงนาม 7 เมษายน 2533 อธิบายไว้ในบทความ อนุสัญญาภาษีซ้อน ไทย–ญี่ปุ่น

ตัวบทมาตราเดียวกันยังยกเว้นกรณีที่บริษัทต่างประเทศได้รับเงินได้พึงประเมินที่เป็นดอกเบี้ยจากรัฐบาล หรือจากสถาบันการเงินที่ตั้งขึ้นตามกฎหมายไทยโดยเฉพาะเพื่อให้กู้ยืมเงินส่งเสริมเกษตรกรรม พาณิชยกรรม หรืออุตสาหกรรม ซึ่งเป็นข้อยกเว้นตามกฎหมายภายในที่แยกต่างหากจากการบรรเทาตามอนุสัญญา๓

หนังสือรับรองสองฉบับ ร.อ.๒๑ และ ร.อ.๒๒

กรมสรรพากรออกหนังสือรับรองสองฉบับที่มักถูกเรียกปนกัน ร.อ.๒๑ คือหนังสือรับรองการเสียภาษีเงินได้ ส่วน ร.อ.๒๒ คือหนังสือรับรองการมีถิ่นที่อยู่เพื่อการรัษฎากร ซึ่งใช้แสดงสถานะตามมาตรา ๔๑ ต่อรัฐผู้ทำอนุสัญญาอีกฝ่ายหนึ่ง คำร้องของ ร.อ.๒๒ ต้องระบุชื่อประเทศที่ทำอนุสัญญาภาษีซ้อนไว้ด้วย๔

ความต่างนี้มีผลในทางปฏิบัติ ผู้ที่ถูกหักภาษีในประเทศไทยแล้วและต้องการเครดิตภาษีในรัฐถิ่นที่อยู่ของตน ต้องการเอกสารที่แสดงว่าได้เสียภาษีจริงจำนวนเท่าใด ซึ่งคือ ร.อ.๒๑ ส่วนผู้ที่ต้องการให้รัฐอีกฝ่ายลดหรืองดเก็บภาษี ณ ที่จ่ายจากเงินได้ที่จ่ายออกจากรัฐนั้น ต้องการเอกสารที่แสดงว่าตนเป็นผู้มีถิ่นที่อยู่ในประเทศไทย ซึ่งคือ ร.อ.๒๒

หนังสือรับรองสาระที่รับรองแบบแสดงรายการที่ต้องแนบ
ร.อ.๒๑การเสียภาษีเงินได้ในประเทศไทยบุคคลธรรมดา ภ.ง.ด.๙๐ ๙๑ หรือ ๙๓ · นิติบุคคล ภ.ง.ด.๕๐ ๕๒ หรือ ๕๕ และสำเนาแบบ ภ.ง.ด.๕๔ ภ.ง.ด.๑ หรือ ภ.ง.ด.๒ และ ภ.พ.๓๖ ถ้ามี
ร.อ.๒๒การมีถิ่นที่อยู่เพื่อการรัษฎากรบุคคลธรรมดา ภ.ง.ด.๙๐ หรือ ๙๑ · นิติบุคคล ภ.ง.ด.๕๐ หรือ ๕๑

เอกสารประกอบคำขอและสถานที่ยื่น

คำขอหนังสือรับรองทั้งสองฉบับใช้คำร้อง ร.อ.๐๑ ร่วมกัน ผู้มีสิทธิยื่นคำขอคือบุคคลธรรมดาหรือนิติบุคคลที่มีภูมิลำเนาตามแบบแสดงรายการอยู่ในเขตท้องที่ของสำนักงานสรรพากรภาคนั้น สำหรับ ร.อ.๒๒ ของบุคคลธรรมดา กรมสรรพากรเรียกสำเนาหนังสือเดินทางทุกหน้าที่มีการเข้าออกและตารางแสดงรายละเอียดการเข้าออกประเทศไทย ซึ่งเป็นหลักฐานของเกณฑ์หนึ่งร้อยแปดสิบวันตามมาตรา ๔๑ วรรคสาม๕

กรณีนิติบุคคล เอกสารที่เรียกคือสำเนาแบบแสดงรายการของรอบระยะเวลาบัญชีที่เกี่ยวข้อง พร้อมสำเนาหนังสือรับรองการจดทะเบียนนิติบุคคลของกระทรวงพาณิชย์ที่มีอายุไม่เกินหกเดือน ส่วนกรณีมอบอำนาจให้ผู้อื่นดำเนินการแทน ต้องมีหนังสือมอบอำนาจติดอากรแสตมป์ ๑๐ บาท๕

ในทางปฏิบัติ จุดที่ทำให้คำขอถูกส่งกลับบ่อยที่สุดคือความไม่สอดคล้องระหว่างตารางการเข้าออกที่ผู้ขอจัดทำขึ้นเองกับตราประทับในหนังสือเดินทาง การจัดทำตารางโดยไล่จากตราประทับทีละรายการ แล้วสรุปยอดวันรวมในปีภาษีนั้น จึงลดรอบการแก้ไขได้มากกว่าการกรอกจากความทรงจำ

ข้อสังเกตอีกประการหนึ่งคือ แบบแสดงรายการที่เรียกแนบเป็นของปีภาษีหรือรอบระยะเวลาบัญชีที่ต้องการให้รับรอง มิใช่ของปีปัจจุบันเสมอไป ผู้ที่ต้องการหนังสือรับรองสำหรับปีภาษีที่ยังไม่ถึงกำหนดยื่นแบบ จึงมักติดเงื่อนไขนี้ และต้องวางแผนเวลาให้สอดคล้องกับกำหนดการที่รัฐอีกฝ่ายเรียกเอกสาร

ขอบเขตที่หนังสือรับรองถิ่นที่อยู่ไม่ได้ให้

หนังสือรับรองการมีถิ่นที่อยู่เป็นพยานหลักฐานเรื่องสถานะของผู้รับเงินตามมาตรา ๔๑ เท่านั้น มิใช่การอนุมัติให้งดหรือลดการหักภาษี หน้าที่หักภาษีตามมาตรา ๗๐ ยังคงอยู่ จนกว่าจะปรากฏว่าเงินได้ก้อนนั้นตกอยู่ในบทของอนุสัญญาที่ตัดหรือจำกัดอำนาจจัดเก็บของประเทศไทยสำหรับเงินได้ประเภทนั้น๑

ในเชิงโครงสร้าง การวิเคราะห์จึงมีสามชั้นที่ต้องผ่านตามลำดับ ชั้นแรกคือเงินได้ก้อนนั้นเป็นเงินได้พึงประเมินประเภทใดตามมาตรา ๔๐ ชั้นที่สองคือแหล่งเงินได้อยู่ในหรือนอกประเทศไทย และชั้นที่สามจึงเป็นบทของอนุสัญญาที่ใช้บังคับกับเงินได้ประเภทนั้น การมีหนังสือรับรองอยู่ในมือไม่ทำให้สองชั้นแรกหายไป

ข้อพิจารณาที่ตามมาคือ เอกสารฉบับนี้ตอบคำถามว่าผู้รับเงินเป็นผู้มีถิ่นที่อยู่ของรัฐใด ซึ่งเป็นเงื่อนไขการเข้าถึงอนุสัญญา แต่ไม่ได้ตอบคำถามว่าอัตราใดใช้บังคับ ผู้จ่ายเงินได้ที่หักภาษีต่ำกว่าอัตราตามประมวลรัษฎากรโดยอาศัยเพียงหนังสือรับรอง จึงยังมีความเสี่ยงที่จะถูกเรียกให้รับผิดในส่วนที่ขาด

สำหรับภาพรวมของอนุสัญญาที่ประเทศไทยทำไว้ ดูหน้า อนุสัญญาภาษีซ้อนของประเทศไทย ซึ่งอธิบายโครงสร้างของบทต่าง ๆ ในอนุสัญญาไว้แล้ว

แนววินิจฉัยเรื่องแหล่งเงินได้ก่อนถึงชั้นอนุสัญญา

หนังสือตอบข้อหารือกรมสรรพากร ที่ กค ๐๗๐๖/๒๕๖๕ ลงวันที่ ๑๗ มีนาคม ๒๕๔๖ แยกเป็นสองชั้น ค่าสินค้าเป็นเงินได้ตามมาตรา ๔๐ (๘) จึงไม่อยู่ในมาตรา ๗๐ ส่วนค่าบริการที่บริษัทในสิงคโปร์ให้โดยมิได้ผ่านสถานประกอบการถาวรในประเทศไทย ผู้จ่ายไม่ต้องหักภาษีเพราะข้อ ๗ ของอนุสัญญาไทย–สิงคโปร์ ไม่ใช่เพราะค่าบริการอยู่นอกมาตรา ๗๐๖

แนววินิจฉัยฉบับเดียวกันยังแยกค่าสินค้าออกจากค่าบริการ โดยถือว่าค่าสินค้าที่ซื้อจากต่างประเทศเป็นเงินได้พึงประเมินตามมาตรา ๔๐ (๘) ซึ่งไม่อยู่ในบรรดาประเภทเงินได้ที่มาตรา ๗๐ กำหนดให้หักภาษี ข้อเท็จจริงเรื่องประเภทของเงินได้จึงตัดปัญหาไปตั้งแต่ชั้นแรก โดยยังไม่ต้องไปถึงอนุสัญญา๖

บทเรียนเชิงวิธีวิทยาที่อ่านได้จากแนววินิจฉัยนี้คือ การเรียกหาหนังสือรับรองถิ่นที่อยู่จากคู่สัญญาต่างประเทศทุกครั้งเป็นการทำงานสลับลำดับ คำถามแรกคือเงินได้ก้อนนั้นอยู่ในมาตรา ๗๐ หรือไม่ ถ้าไม่อยู่ ก็ไม่มีภาระให้ต้องบรรเทา และเอกสารจากต่างประเทศก็ไม่จำเป็น ส่วนเงินได้ที่อยู่ในมาตรา ๗๐ เช่นค่าบริการในข้อหารือนี้ การงดหักต้องอาศัยบทของอนุสัญญา และผู้จ่ายควรมีหลักฐานว่าผู้รับเป็นผู้มีถิ่นที่อยู่ของรัฐคู่สัญญา วิธีแยกค่าบริการออกจากค่าสิทธิตามแนวคำพิพากษาศาลฎีกา อัตราภาษี และกำหนดยื่นแบบ ภ.ง.ด.๕๔ อธิบายไว้ในบทความ ภาษีหัก ณ ที่จ่ายเมื่อจ่ายเงินไปต่างประเทศตามมาตรา ๗๐

คำพิพากษาศาลฎีกาที่เกี่ยวกับการยกเว้นตามอนุสัญญา

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ ๓๙๓๕/๒๕๔๘ ระหว่างบริษัทไทย-เอ็มซี จำกัด กับกรมสรรพากร วินิจฉัยเรื่องผู้ทำการแทนนิติบุคคลต่างประเทศ โดยศาลอ้างประมวลรัษฎากรมาตรา ๓๙ ๖๕ ทวิ ๖๕ ตรี ๗๐ ทวิ และ ๗๖ ทวิ ประกอบกับพระราชกฤษฎีกาว่าด้วยการยกเว้นรัษฎากร พ.ศ. ๒๕๐๕ และคำสั่งกรมสรรพากรที่ ป.๑๓/๒๕๒๙๗

สาระที่ศาลวินิจฉัยคือ แม้ลูกค้าของโจทก์จะส่งเงินค่าสินค้าให้บริษัทต่างประเทศโดยตรง การกระทำของโจทก์ก็ถือได้ว่ามีผลทำให้บริษัทต่างประเทศซึ่งถือว่าประกอบกิจการในประเทศไทยได้รับเงินได้จากแหล่งเงินได้ในประเทศไทย โจทก์จึงต้องเสียภาษีจากการจำหน่ายเงินกำไรออกไปจากประเทศไทย๗

ข้อคิดที่ย้อนกลับมาที่ผู้เสียภาษีคือ การที่เงินไหลจากผู้ซื้อไปยังผู้ขายในต่างประเทศโดยไม่ผ่านบัญชีของผู้ประกอบการในประเทศไทย ไม่ได้ทำให้แหล่งเงินได้ย้ายออกไปด้วย และการจะอาศัยการยกเว้นตามอนุสัญญาในกรณีเช่นนี้ต้องแสดงให้ได้ว่าบทของอนุสัญญาตัดอำนาจจัดเก็บของประเทศไทยไว้จริง ไม่ใช่อาศัยเพียงข้อเท็จจริงเรื่องเส้นทางการชำระเงิน

สำหรับการประเมินว่าโครงสร้างธุรกิจของท่านก่อให้เกิดสถานประกอบการถาวรหรือไม่ ดูหน้า การวิเคราะห์ความเสี่ยงสถานประกอบการถาวร และเนื้อหาพื้นฐานที่ สถานประกอบการถาวรคืออะไร

คำถามที่พบบ่อย

คำถามที่ได้รับบ่อยที่สุดห้าข้อว่าด้วยความหมายของอนุสัญญาภาษีซ้อนตามมาตรา ๓ แห่งพระราชกฤษฎีกาฯ (ฉบับที่ ๑๘) พ.ศ. ๒๕๐๕ ความต่างของหนังสือรับรองสองฉบับ เกณฑ์หนึ่งร้อยแปดสิบวันตามมาตรา ๔๑ เอกสารประกอบคำขอ และผลของหนังสือรับรองต่อหน้าที่หักภาษีตามมาตรา ๗๐

อนุสัญญาภาษีซ้อน (double taxation agreement) คืออะไร และมีผลในกฎหมายไทยอย่างไร
อนุสัญญาภาษีซ้อนคือความตกลงระหว่างรัฐบาลไทยกับรัฐบาลต่างประเทศที่แบ่งอำนาจจัดเก็บภาษีจากเงินได้ก้อนเดียวกัน ผลในกฎหมายภายในเกิดจากมาตรา 3 แห่งพระราชกฤษฎีกาออกตามความในประมวลรัษฎากร ว่าด้วยการยกเว้นรัษฎากร (ฉบับที่ 18) พ.ศ. 2505 ซึ่งยกเว้นภาษีอากรตามประมวลรัษฎากรแก่บุคคลตามสัญญาว่าด้วยการเว้นการเก็บภาษีซ้อนที่รัฐบาลไทยได้ทำไว้หรือจะได้ทำกับรัฐบาลต่างประเทศ
ร.อ.21 กับ ร.อ.22 ต่างกันอย่างไร
ร.อ.21 เป็นหนังสือรับรองการเสียภาษีเงินได้ ใช้แสดงว่าได้เสียภาษีในประเทศไทยแล้วจำนวนเท่าใด ส่วน ร.อ.22 เป็นหนังสือรับรองการมีถิ่นที่อยู่เพื่อการรัษฎากร ใช้แสดงสถานะผู้มีถิ่นที่อยู่ในประเทศไทยต่อรัฐผู้ทำอนุสัญญาอีกฝ่ายหนึ่ง คำร้องของ ร.อ.22 ต้องระบุชื่อประเทศที่ทำอนุสัญญาภาษีซ้อนด้วย
บุคคลธรรมดาเป็นผู้อยู่ในประเทศไทยเมื่อใด
มาตรา 41 วรรคสาม แห่งประมวลรัษฎากรบัญญัติว่า ผู้ใดอยู่ในประเทศไทยชั่วระยะเวลาหนึ่งหรือหลายระยะรวมเวลาทั้งหมดถึงหนึ่งร้อยแปดสิบวันในปีภาษีปีใด ให้ถือว่าผู้นั้นเป็นผู้อยู่ในประเทศไทย เกณฑ์นี้นับตามปีภาษี ไม่ใช่รอบสิบสองเดือนที่เคลื่อนที่ได้
เอกสารประกอบคำขอหนังสือรับรองถิ่นที่อยู่ของบุคคลธรรมดามีอะไรบ้าง
ตามที่กรมสรรพากรกำหนดไว้ ได้แก่ คำร้อง ร.อ.01 ซึ่งต้องระบุชื่อประเทศที่ทำอนุสัญญาภาษีซ้อน สำเนาแบบ ภ.ง.ด.90 หรือ ภ.ง.ด.91 สำเนาบัตรประจำตัวประชาชนหรือสำเนาหนังสือเดินทางทุกหน้าที่มีการเข้าออก ตารางแสดงรายละเอียดการเข้าออกประเทศไทย และหนังสือมอบอำนาจติดอากรแสตมป์ 10 บาทในกรณีมอบอำนาจ
มีหนังสือรับรองถิ่นที่อยู่แล้ว ผู้จ่ายเงินได้ยังต้องหักภาษี ณ ที่จ่ายหรือไม่
หนังสือรับรองถิ่นที่อยู่เป็นเพียงพยานหลักฐานเรื่องสถานะของผู้รับเงิน ไม่ใช่การอนุมัติให้งดหักภาษี หน้าที่หักภาษีตามมาตรา 70 แห่งประมวลรัษฎากรยังคงอยู่จนกว่าจะปรากฏว่าเงินได้ก้อนนั้นอยู่ในบทของอนุสัญญาที่ตัดหรือลดอำนาจจัดเก็บของประเทศไทย ซึ่งต้องพิจารณาเป็นรายฉบับและรายประเภทเงินได้